لحظه هايم را با گريه پر مي کنم ..رؤيايم را با تبسمي تلخ مي سازم..

 من جاي خالي حضور ديگران را با اشک پر مي کنم ..

  دنيايم را با عذاب ساخته ام..

خوشبختي ام را به ديگران باخته ام.. من فردايم را با هيچ مي سازم..

 خانه ام را با ترديد مي سازم ..

من درد را مي نويسم با اشک بر ديواره هاي اين دل تنها..

چـشـم من اما بارانـی ... بــوی غربت دارد ،

             به کجا بايـد رفت ؟ ........................ 

توبه می کنم و قول می دهم

دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه

امشب دگر ، ز، هر که و هر کار خسته ام

از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام

از زندگی از این همه تکرار خسته ام

تنها و دل گرفته بی زار و بی امید

از حال من مپرس که بسیار خسته ام ..

خيلي سخته چيزي رو كه تا ديشب بود يادگاري
     صبح بلند شي و ببيني كه ديگه دوسش نداري
خيلي سخته كه نباشه هيچ جايي براي آشتي
     بي وفا شه اون كسي كه جونتو واسش گذاشتي
خيلي سخته تو زمستون غم بشينه روي برفا
     مي سوزونه گاهي قلب و زهر تلخ بعضي حرفا
خيلي سخته اون كسي كه اومد و كردت ديوونه
    هوساش وقتي تموم شد بگه پيشت نمي مونه ...
خيلي سخته اون كه مي گفت واسه چشات مي ميره
    بره و ديگه سراغي از تو و نگات نگيره
خيلي سخته تا يه روزي حرفهاي اون باورت شه
    نكنه يه روز ندامت راه تلخ آخرت شه
خيلي سخته كه عزيزي يه شب عازم سفر شه
    تازه فرداي همون روز دوست عاشقش خبر شه
خيلي سخته كه دلي رو با نگات دزديده باشي
    وسط راه اما از عشق يه كمي ترسيده باشي...
خيلي سخته توي پاييز با غريبي آشنا شي
    اما وقتي كه بهار شد يه جوري ازش جدا شي...
خيلي سخته واسه ي اون بشكنه يه روز غرورت
    اون نخواد ولي بمونه هميشه سنگ صبورت ...
خيلي سخته اونكه ديروز تو واسش يه رويا بودي
    از يادش رفته كه واسش تو تموم دنيا بودي
خيلي سخته بري يك شب واسه چيدن ستاره
    ولي تا رسيدي اونجا ببيني روز شد دوباره
..

کاش غرورم را که در پستوی سادگی ام پنهان بود می يافتی،

اما تو این سادگی را بهانه ای قرار دادی برای در هم شکستن غرورم...

هرچند مال من نشدی ولی خیلی چیزا یاد گرفتم...

یاد گرفتم به خاطر کسی که دوسش داری باید دروغ گفت!

یاد گرفتم هیچ وقت هیچ کس ارزش شکستن غرورم رو نداره!

یاد گرفتم اونی که دوستم داره هر روز به یه بهونه ای دلم رو می شکونه!

یاد گرفتم گریه های هیچ کس رو باورنکنم!

و یاد گرفتم هیچ وقت فرصت جبران ندم!!

اگه از تو ننوشتم فکر نکن سرم شلوغه

توی زندگی یه وقتا تنهایی رمز عبوره

....

زن حقیقتی است که دروغ می گوید

در حالی که مرد فریبی است که حقیقت دارد

...

دیروز که فریاد زدی دوستت دارم گفتم نمیشنوم...بلندتر

امروز که گفتی دوستت ندارم گفتم چرا داد میزنی؟.....

...

در این روزهای زندگیم یاد گرفتم فراموشی جزیی از دوست داشتن است

...

**شجاعت همیشه فریاد زدن نیست.......

...

گاهی اوقات برای بیشتر ماندن باید رفت

...

 **بخند...اما سرمایه ی خنده ات گریه ی دیگران نباشد................!!!!!!!!

نگاهت بيانگر راز دلت نبود !

 کاش اينچنين بود.

نمي دانم

 رفتنت را ، به پاي کدامين گناه خود بگذارم ؟
بگو تا بدانم !

من که تو را بارها و بارها از آن خود دانستم ،

حال چگونه باور کنم ؟
.
.
.

چگونه باور کنم ؟؟؟

                                                چشم من شد قصه گوی سرگذشت ...........

تنها شاهداشکهای شبانه ام همین صفحه ی سیاه وخطوط سفید است. هرگزنخواستم چشم نامحرم این لحظه های نا آشنا و فروریختن اشک بر گونه هایم را ببیند.

همیشه بالش سکوت را زیر سر هق هق تنهاییم گذاشتم تا کسی صدایم را نشنود.

اما تو..تو از گریه های پنهانی من باخبری.چه کنم گاهی همین گریه های گاه گاه جای خالی تو را در غربت لحظه هایم پر می کند.

باور کن تنهایم..........

 عشق   یا   نفرت؟

                     مسئله این است!!!

بمیرد زندگی با خاطراتش

آدمایی هستند که تو رو مثل یه مترسک دوست دارن
یه مترسک اسباب بازی که هیچ‌وقت خراب نمیشه
که هر وقت بخوان بندازن دور و سرشون رو با یه اسباب بازی دیگه گرم کنن
هر وقت خسته شدن برن از تو سطل اشغال درش بیارن
از اینکه کثیف شده و دیگه مثل قبل نمیتونه بهشون لبخند بزنه ناراحت شن
بعد از یه مدت به خاطر اینکه بوی آشغالا رو میده دیگه دوسش نداشته باشن
آدمایی که یادشون میره هفته‌ای چند بار مترسکشون رو میندازن تو سطل آشغال
آدمایی که یه مترسک دوست دارن٬یه اسباب بازی
مترسکایی که این دوست داشتن ها رو باور میکنن
هر بار دوباره از اول شروع میکنن
از نو
دارم فکر میکنم مزرعه هم جای هر کسی نیست.
همین...........

 امروز دلتنگم

  دلتنگ از دنیایی که جز سیاهی در آسمان آن هیچ چیز نمی درخشد

            دلتنگ از آدمهایی که جز کینه در قلبشان هیچ چیز نمی روید

  دلتنگ از همه روزهای سیاه

                 از همه آسمانهای بی ستاره

      از خودم

                 از روزم

                         از روزگارم

می نویسم

 برای قلبی که شکست و دستی که دیگر توان نوشتن ندارد

می نویسم

       از سرابی که همه هستی ام را به یغما برد

               از گردابی که تمامی شکوفه های امیدم را بلعید

                       و از طوفانی که خانه آرزوهایم را ویران ساخت

می نویسم

     از بغض

              از سکوت

                      از هر آنچه باید بشکند

می نویسم

          از دردهای التیام نیافته

                  از بغضهای بی صدا شکسته

 برای قلبی که شکست و دستی که دیگر توان نوشتن ندارد..

يكي به من بگه توي اين دنيا به اين بزرگي رو ديواره كي ميشه يادگاري نوشت ؟